Instagram Görüldü Nereden Açılıyor? Bir Mesajın İçimde Açtığı Sessizlik
Kayseri’nin akşamları hep biraz soğuk olur. Hava erken kararır, sokak lambaları geç yanar, insanlar daha az konuşur. Ben 25 yaşındayım ve duygularımı saklamayı pek beceremiyorum. Zaten günlük tutma alışkanlığım da bundan. İçimde ne varsa deftere döküyorum çünkü bazen insanın kendi sesi bile kendine fazla geliyor.
O gün de öyle bir gündü.
Telefon elimdeydi. Ekranda tek bir sohbet penceresi açık kalmıştı. Bir mesaj… Okunmuştu. Ama cevap yoktu.
Ve ben o an ilk kez şunu düşündüm: “Instagram görüldü nereden açılıyor?”
O Mesajın Sessizliği
Aslında her şey çok sıradan başlamıştı. Birkaç hafta önce tanıştığımız biri vardı. Konuşmalarımız geceye yayılırdı, bazen sabaha kadar sürerdi. Kahkaha emojileri, yarım bırakılan cümleler, sonra yeniden başlayan sohbetler…
Ben umutlanmıştım. Bunu saklamayacağım. İçimde büyüyen şeyin adı netti: heyecan.
Ama bir gün cevaplar gecikmeye başladı. Önce saatler, sonra bir gün, sonra sadece “görüldü.”
İşte o an içimde bir şey değişti.
Telefonu açıp kapatıyordum. Bildirimleri kontrol ediyordum. Sonra tekrar yazıyordum. Sonra siliyordum.
Ve sonunda kendime şu soruyu sordum:
“Instagram görüldü nereden açılıyor? Eğer kapatırsam bu sessizlik de kaybolur mu?”
Kayseri’de Bir Akşam ve İçimdeki Gürültü
Dışarıda rüzgar vardı. Pencerenin kenarına oturmuş, elimde çayla ekrana bakıyordum. Kayseri’nin o kendine has sessizliği, insanın iç sesini büyütür. Dış dünya susar, iç dünya bağırır.
Benim içim bağırıyordu.
“Niye cevap vermedi?”
“Bir şey mi yaptım?”
“Yoksa sadece bitti mi?”
Ama en çok şu soru vardı:
“Instagram görüldü nereden açılıyor?”
Çünkü o küçük mavi tik, sanki bütün duygularımı kontrol eden bir işarete dönüşmüştü. Görüldü açık olduğu sürece her şey çok netti: okunmuş ama yazılmamış.
Ve netlik bazen insanı en çok yaralayan şeydir.
Bir Günlüğün Sayfasına Dökülen Gerçek
O gece defterimi açtım. Sayfanın üstüne sadece şunu yazdım:
“Bugün biri beni gördü ama seçmedi.”
Sonra durdum.
Kalem elimde ağırlaştı.
Ardından ikinci cümle geldi:
“Instagram görüldü nereden açılıyor? Bunu kapatırsam daha az acır mı?”
Kendi kendime gülümsedim. Ama bu gülümseme mutlu bir gülümseme değildi. Daha çok yorgun bir kabullenişti.
Çünkü aslında biliyordum: mesele görüldü değildi. Mesele, görülüp de seçilmemekti.
Umut ve Bekleme Arasında
Ertesi gün yine telefonuma baktım. Hiçbir şey değişmemişti. Aynı sohbet, aynı sessizlik.
Ama içimde garip bir umut vardı. Belki yazmıştır, belki görmemiştir, belki yoğundur…
İnsan kendine yalan söylemeyi en çok böyle anlarda öğreniyor.
Bir arkadaşım “Instagram görüldü nereden açılıyor?” diye sorduğumda bana garip garip baktı.
“Niye kapatmak istiyorsun ki?” dedi.
Cevap veremedim.
Çünkü ben aslında kapatmak istemiyordum. Sadece hissetmek istemiyordum.
Instagram Görüldü Nereden Açılıyor? Sorunun Arkasındaki Kaçış
O gün fark ettim ki bu soru teknik bir soru değil.
“Instagram görüldü nereden açılıyor?” aslında bir kaçış cümlesiydi.
Gerçekten aradığım şey ayarlar değildi.
Aradığım şey, o okunmuş ama cevaplanmamış mesajın içimde bıraktığı boşluğu azaltmaktı.
Ama ne yaparsam yapayım, o boşluk oradaydı.
Telefonu kenara koyduğumda bile zihnimde açılıyordu.
Bir Kafenin Köşesinde Gelen Sessizlik
Bir gün dışarı çıktım. Kayseri’de küçük bir kafeye oturdum. Cam kenarıydı. İnsanlar geçiyordu. Kimse kimseyi tam olarak görmüyordu ama herkes birbirini hissediyordu.
Telefonumu masaya koydum. Bildirim yoktu.
Ve tam o anda düşündüm:
“Belki de Instagram görüldü nereden açılıyor diye sormak yerine, neden bu kadar önem verdiğimi sormalıyım.”
Ama dürüst olayım, o soruya hazır değildim.
Çünkü cevap basitti ama ağırdı:
Önem veriyordum.
Görüldü ve Görülmeme Arasındaki İnce Çizgi
O gün anladığım bir şey vardı: “görüldü” sadece bir özellik değil, bir duygunun tetikleyicisiydi.
Görülmek güzel bir şeydi. Ama karşılığında görülmemek… işte o başka bir hikâyeydi.
Ben bunu yaşıyordum.
Ve bu yüzden sürekli telefonumda ayarlara bakıyordum. İçimde küçük bir ses:
“Instagram görüldü nereden açılıyor? Belki kapatırsam daha az düşünürüm.”
Ama düşündükçe anladım: insan en çok düşünmemek istediği şeyi düşünüyor.
Gecenin En Sessiz Saatleri
Gece oldu.
Kayseri’nin sokakları tamamen boşaldı. Pencereden dışarı baktım. Sanki şehir bile mesaj bekliyordu.
Telefonu elime aldım.
Yine aynı sohbet.
Yine görüldü.
Ama cevap yok.
O an hayal kırıklığı içime oturdu. Bunu saklamayacağım. Gerçekten canım yandı.
Ve ilk kez kendime açıkça söyledim:
“Ben bu sessizliğe alışmak istemiyorum.”
Ama sonra başka bir şey daha geldi:
“Ya alışmak zorundaysan?”
Instagram Görüldü Nereden Açılıyor? Bir Kontrol İhtiyacı
Ertesi gün tekrar araştırdım. Yine aynı cümle:
“Instagram görüldü nereden açılıyor?”
Aslında kontrol etmek istiyordum. Çünkü kontrol, insana sahte bir güven verir.
Görülmediğinde umut vardır. Görüldüğünde gerçek vardır.
Ve ben o gerçeklerden biraz kaçmak istiyordum.
Ama hayat kaçınca da bırakmıyor insanı.
Bir Mesajın Ardından Gelen Değişim
Bir sabah uyandım. Telefonumda yeni bir bildirim vardı.
Kısa bir mesaj:
“Yoğundum biraz.”
Bu kadar.
Ne bir açıklama, ne bir özür, ne de uzun bir konuşma.
Sadece bu.
O an içimde iki duygu aynı anda yükseldi: rahatlama ve hayal kırıklığı.
Rahatlama çünkü cevap gelmişti.
Hayal kırıklığı çünkü beklediğim şey bu değildi.
Ve o an fark ettim:
“Instagram görüldü nereden açılıyor?” sorusu aslında hiçbir şeyi çözmeyecek.
Kendimle Kaldığım An
Akşam tekrar defterimi açtım. Bu sefer uzun yazdım.
Şöyle yazdım:
“Ben aslında mesajı değil, ilgiyi bekliyormuşum. Görüldü açık ya da kapalı olması bunu değiştirmiyor.”
Kalem durdu.
Sonra devam ettim:
“Belki de asıl sorun, insanların görüp geçmesi değil. Benim çok fazla anlam yüklemem.”
Bu cümle ağır geldi.
Ama doğruydu.
Sonunda Anladığım Şey
Bugün geriye baktığımda şunu görüyorum: o günler beni değiştirdi.
“Instagram görüldü nereden açılıyor?” diye sorduğum dönem, aslında kendimi anlamaya çalıştığım dönemdi.
Bir özellikten çok daha fazlasıydı bu.
Bir bekleyişti.
Bir umut.
Bir kırılma.
Ve belki de en çok, bir büyüme.
Kayseri’nin Sessizliğinde Kapanan Bir Döngü
Şimdi yine aynı sokaklardan geçiyorum. Aynı kafeler, aynı akşamlar.
Ama telefonuma bakışım değişti.
Artık her görüldüde kendimi kaybetmiyorum.
Çünkü bazı sessizliklerin ayarlardan değil, insanlardan geldiğini öğrendim.
Ve bazı soruların cevabı gerçekten önemli değil.
Ama yine de bazen içimden fısıldıyorum:
“Instagram görüldü nereden açılıyor?”
Sonra gülümsüyorum.
Çünkü artık biliyorum… mesele orada değil.